BAĞIMLILIK

  Hepimiz bağımlıyız. Çünkü hepimiz unutmak istiyoruz, hatırlamak istemediklerimizi. Bir yakınının ölümü mesela. Hayattayken kardeşim dediğin insanı, anne baba dediğin insanı... Oğlum deyip saçını okşadığın, kızım deyip bağrına bastığın insanı hani... Hepimiz ayrılıkların ne kadar acı verdiğini biliriz. Toz tanesi kadar dünya üzerinde her gün binlerce ayrılık gerçekleşiyor. Ölüm, görebileceğimiz en büyük ayrılık değil midir? Ama daha da acı yapan tarafı ise kaçınılmaz oluşudur.
   Hepimiz bunları unutmak istiyoruz. Bütün sevdiklerimizin öleceği gerçeği, ayrılmam dediğin herkesle ayrılacağın gerçeğini.. Ve sonunda senin de gideceğin, cenazende 2 saat başında bekledikten sonra ayrılıp seni toprağın bağrına bırakacakları gerçeği. İnsanın içini yiyip bitiren şeyler bunlar ve biz bunları unutmak istiyoruz çünkü hatırlamak çok büyük bir eziyet, acı verir insana. Düşün ki unutmak ne büyük bir nimettir!

  Bağımlıyız dedim, unutmak için kendimiz oluşturuyoruz bu bağımlılıkları. Kimi hayatın karmaşası içerisinde unutma çabasına, kimi işine, kimi eğlencelere, kimileri de elindeki telefona bağımlıdır. Hepimiz de beynimizi uyuşturmak istiyoruz. Hepimiz unutmak istiyoruz. Madde kullanan kenar mahalle çocuğu da bunu istiyor, hayata tutunacak bir dalı yok ve diğer insanlar gibi bir şeylere dalarak unutamıyor. Herkes gibi olmak istiyor, lakin kamuoyunda bağımlı diye yalnızca böyle insanlar biliniyor, suçlanıyor.
 
                                                     
                                                                                   Ömer Rahmet DALSEÇKİN