GÜNEŞTEN GÜNLERİM

GÜNEŞTEN GÜNLERİM

Herkesinkinden farklıdır günlerim:

Yatağımdan kalkıp aralarken perdemi, 

Onun göz kırpışıyla doğar güneşim.

Hatrı, kelamımdır; günaydın derim.

Karşılık verir de bekletmez beni 

Ve dudaklarından dökülen ilk kelimeler,

Temmuz sıcağında,

Bir odanın kapısının aralanması gibi

Kulak penceremden kelimelerin cereyan edişi,

Ruhumu serinleten sabah yelim.

Böylesi huzur doludur ilk saatlerim.

Öğlen olur da yine ayrılmaz manzaramdan güneşim.

Daldan kolları arasından sarılıp gövdesine,

Gölgesine kabul gördüğü için teşekkür ederim.

Saçlarının hışırtısı eşliğinde,

Acıktığımda ise tadından yenilmez muhabbeti.

Nadiren ikindi vakitleri, yüzünden gökyüzünün,

Siyah beyaz kirpiksi bulutlarından;

Saklar, tane damlalar rengini.

Akar ya yanaklarından maviliği, 

Dinlendirmek için yerküremi...

Islatır hem beni

Hem de dudaklarının solundaki

Toprak kokan tenine yakışan kahve beni.

Yıkanır o mavilikte düşüncelerim.

Sessizleşir zihnimin sokakları, akşam gibi.

Bunca zerafet nereden geliyor bilmek için

Dikerim, çoğu zaman, göğe gözlerimi:

Çekilmiş kaşlarında hilalin izleri;

Gözlerinin içinde barınan,

İnci beyazlıktan yıldızlar silsilesi...

Gözbebekleriyse uzayın bir yerlerinde,

Onca siyahlığın derinliklerinde,

Başka dünyaların var oluşunu betimlercesine;

Öylesine eşsiz, öylesine umutvari ki

Bakmaktan asla alıkoyamıyorum kendimi.

Bakarken uyuyakalıyor ve başlıyor gecelerim.

Dediğim gibi

Herkesinkinden farklıdır günlerim.

Güneşimin varlığını bildiğim günden

Ayrılacağımız güne değin.

                                                    M. Furkan GÜNEŞ