Öncü Eğitim

Eğitim, ailede başlar. Buna itiraz eden yoktur sanırım. Varsa da -tek tük olabilir- bu kompozisyonu okuduktan sonra fikirleri değişecektir. Anneler, ilk öğretmenlerimizdir. Anne şefkatinin ön planda olduğu, o sıcaklığı iliklerimize kadar hissetiğimiz ve ne yazık ki değerini o şefkatli kolların arasından ayrılıp okula başladığımızda anladığımız öncü eğitimi alırız onlardan. Giyinme, temizlik, ahlak ve hatta tuvalet adabımızı bile onlara borçluyuzdur. Demem o ki eğitimin eğitimini anneler üstlenir. Peki ya sonra. ...

Sonrası şöyle:

 Okula başlarız. Asıl eğitimin, bilimin, arkadaşlığın olduğu yuvalarda şen şakrak geçer 12 yılımız. Kimilerine göre su gibi geçer zaman. Kimilerine de kum saatinin kum taneleri bitmez olur. Ne yaşanmışlıklar vardır o uzun ince koridorların duvarlarında. Masamızın altına beslenme çantamızı koyduğumuz, sadece masumiyetle etrafı yokladığımız zamanlardır. Öğretmen başlar anlatmaya, biz dinleriz. Ama bir kopukluk vardır öğretmenle aramızda. Annemizin eğitimine benzemiyordur. Aradaki bağ sanki zayıflamıştır. O zaman anlarız annemizin şefkatinin şüphesiz birinciliğini, eğitimin üstatları olduklarını ve bu ustalığı herhangi bir yerden mezun olarak değil, iç güdüleriyle veya tecrübeleriyle elde etmişlerdir. Anne şefkati nelere kadirdir, nelerden üstündür değil mi?

 12 yıl boyunca elimiz çenemizin altında tahtadaki yazılı şeylere bakarız. Hoca anlatır, biz dinleriz. O söyler biz yazarız. Bazen okula gelmez, ders boş diye kendimizden geçeriz. Acaba öğretmenler bu kadar önemsenmeyecek kişiler mi? Asla öyle değiller. Annemiz kadar olmasa da onlara borçluyuzdur kazandığımız hayatı, mesleği veya parayı. Bizi cahil olmaktan kurtaran eşsiz kişilerdir. O eli öpülesi öğretmenler oldukça yaşayacaktır bu ülke. Annelerimiz yaşadıkça koşacaktır bu millet!

                                                                                                                                              Ahmet Bozkurt