Duy sesimi, ben sensizliğe sersem...
Yıllanmış hüzün dolu şişelerim
Varsın gönlüm, yüzyıllık mahzen sanki
Gelsen de, seni yine sevebilsem.
Yokluğun derdime devacı sihir
Boş bir oda gibi şu koca şehir
Sabah doğan güneş, acıya yoldaş
Sen, kalbime yazdığım ayyaş şiir.
Gözlerim umuttan edilmiş sürgün
Bahar çiçekleri besledi hüzün
Seni beklediğim yolun başında
Kelebekler gelmeyişine üzgün
Kalbi kırık gökteki yıldızların
Hâlâ bende saklı son gözyaşların
Mahzenden çıkardım şu son votkayı
Bu sessiz isyanım sanadır kadın!
M.Furkan Güneş
M.Furkan Güneş

Yorumlar
Yorum Gönder