Yokluğundan habersiz yaşadığım kalbim,
"Sıhhatin nasıl?", "Yerin rahat mı?" gibi sorularla başlamak isterdim mektubuma lakin varlığından habersiz onca yükümü sana yasladıktan sonra hatırını sormaya varmaz dilim. Yanlış anlama, yüksekten bakmıyorum sana; aksine senin olduğun yerde olmayı diliyorum her zaman.
Adını ağzıma almaya da mazhar değilim ya, bu mektubu sana gönderemeyeceğimi bildiğim halde yazdığım için "Beni affet..." diyemem...
On beş yıl sonra anladım; göğsümün sol tarafında "Ben buradayım!" dercesine kafeslerime ritmik ritmik çarpanın sen olduğunu... Bilmezdim içimde başka bir dünyanın varlığını...
Yokluğundan bile bihaberdim, anlayacağın.Sanki başka biri daha yaşıyordu içimde. Başka dünyaya ait biri. Bir madalyonun ters yüzü gibi, bambaşka iki dünya gibi... Yaşıyordu ve gözyaşlarım şakaklarından kuruyana dek ağladığım gecelerde bana yoldaşlık ediyordu.
Yıldızlardan başka kimsem yoktu, seni bulana kadar. Seni bulana kadar gözyaşlarım yalnızlık isyanındaydı; oysa her yazdığım şiirin yalnızlığında bile sen varmışsın, yeni anladım.
Ağladığım gecelerde sensiz akıttığım gözyaşlarım boşunaydı belki ama şimdi senle geçireceğim koca bir ömür var önümde. Allah nasip eder de yaşarsam, ölümüme kalan her bir günümü seninle geçireceğim artık. Yaptığım her işte senden belki de ruhumdan parçalar katarak anacağım seni.
Sevgi ve şefkatle,
Sadık Dostun
Yorumlar
Yorum Gönder